"گون"

اعتراف

gavvan — Mon, 12 Oct 2009 05:51:18 GMT

گاهی به پیش وجدان

به اعتراف لذت بخشی رسیده باشی

که "چیزی برای گفتن نداری"

و همین ننگ را فریاد کنی

تا شرم از پس گفتن و "حقیقت نبودن" را

از پیش کشته باشی.

آنگاه تنها پناه تو

گفتن از کسانی ست

که حقایق را چون خورشید گفته اند

و تنها تو افتخار و لذت تکرارش را داری

با چشم ها

ز حیرت این صبح نا به جای

خشکیده بر دریچه ی خورشید چارتاق

بر تارک سپیده ی این روز پا به زای

دستان بسته ام را

آزاد کردم از زنجیر های خواب.

فریاد برکشیدم:

"-اینک

چراغ معجزه

مردُم!

تشخیص نیمه شب را از فجر

در چشم های کوردلی تان

سویی به جای اگر

مانده ست آن قدر

تا از کیسه تان نرفته تماشا کنید خوب

در آسمان شب

پرواز آفتاب را!"

"-دیدیم(گفتند خلق نیمی)

پرواز روشن اش را. آری!"

نیمی به شادی از دل

فریاد برکشیدند:

"-با گوش جان شنیدیم

آواز روشن اش را."

باری من با دهان حیرت گفتم:

"- ای یاوه

یاوه

خلایق!

مستید و منگ؟

یا به تظاهر

تزویر می کنید؟

از شب هنوز مانده دودانگی.

ور تایب اید و پاک و مسلمان

نماز را

از چاوشان نیامده بانگی!"

هر گاو گند چاله دهانی

آتش فشان روشن خشمی شد:

"-این گول بین که روشنی آفتاب را

از ما دلیل می طلبد."

توفان خنده ها....

"- خورشید را گذاشته

می خواهد با ساعت شماطه دار خویش

بیچاره خلق را متقاعد کند

که شب

از نیمه نیز برنگذشته ست."

توفان خنده ها...

من درد در رگان ام

حسرت در استخوان ام

چیزی نظیر آتش در جان ام

پیچید.

سرتاسر وجود مرا

گویی

چیزی به هم فشرد

تا قطره ای به تفته گی خورشید

جوشید از دو چشم ام.

از تلخی تمامی دریا ها

در اشک ناتوانی خود ساغری زدم.

آنان به آفتاب شیفته بودند

زیرا که آفتاب

تنهاترین حقیقت شان بود

احساس واقعیت شان بود.

با نور و گرمی اش

مفهوم بی ریای رفاقت بود

با تابناکی اش

مفهوم بی فریب صداقت بود.

(ای کاش می توانستند

از آفتاب یادبگیرند

که بی دریغ باشند

در دردها و شادی ها شان

حتا

با نان خشک شان

-وکارد های شان را

جز از برای قسمت کردن بیرون نیاورند.)

افسوس

آفتاب

مفهوم بی دریغ عدالت بود و

آنان به عدل شیفته بودند و

اکنون

با آفتاب گونه یی

آنان را

این گونه دل فریفته بودند!

ای کاش می توانستم

خون رگان خود را

من

قطره

بگریم

تا باورم کنند.

ای کاش می توانستم

- یک لحظه می توانستم ای کاش-

بر شانه های خود بنشانم

این خلق بی شمار را

گرد حباب خاک بگردانم

تا با دو چشم خویش ببینند که خورشید شان کجاست

و باورم کنند.

ای کاش

می توانستم!

ا.بامداد

۱۳۴۶

بعد از ۷۳ روز

gavvan — Sun, 27 Sep 2009 09:19:18 GMT

نمی دونم چرا بعد از ۷۳ روز پست قبلی به ذهنم اومد اما هر چی بود دل به دریا زدم و نوشتم

خارم اما سربلند از این که خوار نیستم

gavvan — Sun, 27 Sep 2009 08:09:18 GMT

خلدگربه پا خاری آسان برآید

چه سازم به خاری که بر دل نشیند

درست که خارم

درست که کاشانه ام صحراست

درست که توان بی آبی و تشنگی

مرا ساخته و می سازد

اما قسم به خاک پاکی که مادرم است

هرگز و حاشا که خوار نخواهم شد

گون

آشفتگی من رو ببخشید

gavvan — Thu, 16 Jul 2009 15:01:18 GMT

این روز ها حال و روز خوبی ندارم

آشفتگی و درماندگی من رو ببخشید

وقتی برگشتم مطالب قبلی وبلاگم رو خوندم دیدم خیلی سخته این همه مطلب حذف بشه

کلی خاطره باهاشون دارم

از حذف منصرف شدم

اما فعلا ادامه نمی دم

gavvan — Wed, 08 Jul 2009 16:07:18 GMT

بودن این پست آخری اون هم این مدت با اون جمله اولش آزار دهنده بود می دونم

با این همه دلیل نیامدنم دل و دماغ نداشته ام بود و بس

با این که دوستان خوبی که اینجا دارم و از دست دادن اون ها سخته

و خیلی هم سخته

با این که بار ها و بار ها گفته بودم تعطیلی وبلاگ چیز جالبی نیست

با این که هزار هزار دلیل برای در کنار دوستان بودن داشتم

هر چند با هزار بدبختی و کافی نت و شهر غریب و ....

اما برای نوشتن و ادامه دادن وبلاگ نویسی باید ...

ولش کنید من کی حرفم رو کامل زدم این دومیش باشه

بماند برای بعد

بعدی که نمی دانم کی و کجاست

هنوز فرصت بیشتری نیاز دارم تا بهترفکر کنم

gavvan — Wed, 06 May 2009 22:36:18 GMT

عرض خاصی ندارم فقط اومدم عکسمو بذارم این جا تا اگه کسی نیاز داشت منو بهتر بشناسه

شاید کمک کنه

البته شاید

فعلن ترجیح میدم فکر کنم تا چیزی بنویسم

ازحضور دوستان ممنونم و حتما بهشون سر می زنم و امیدوارم در فرصت مناسبی بتونم جبران کنم

برای این که دست خالی نرید این جمله رو از کنفوسیوس حکیم هدیه داشته باشید تا خدمت برسم

از سه طریق می توان خِرد آموخت:

۱-تفکر و تعمق که اصیل ترین راه است

۲-تقلید که آسان ترین راه است

۳-تجربه که تلخ ترین راه است

پ.ن:ضمنا بیشتر ذهنم حول و حوش همین جمله ها می چرخه و جای دوری نیستم

کمی فرصت برای فکر کردن نیاز دارم

gavvan — Fri, 10 Apr 2009 13:43:18 GMT

مایل هستم یه مدت چیزی ننویسم

شاید لازم باشه

یا نه شاید هم واجبه که چیزی نگم

پس فعلا

مگه چی می شه که یه کم من از خودم تعریف کنم

gavvan — Sun, 05 Apr 2009 09:21:18 GMT

یه مطلب بلند بالا نوشتم و پرید

واسه همین دیگه حوصله دوباره تایپیدنش رو ندارم و شما رو هم خلاص کردم

بازم بگید من آدم بدی هستم

پسر به این گلی شما از کجا گیر می آرید؟

مهربون

باگذشت

کم توقع

سر به زیر

دیگه چی؟

خب شما هم بگید همش من باید از خودم تعریف کنم؟

نقش و بازی های زندگی

gavvan — Tue, 31 Mar 2009 11:05:18 GMT

تعطیلات با همه بی حوصلگی هاش فرصت خوبیه که یه کم فکر کنم

داشتم فکر می کردم زندگی چه رابطه ای با نمایش و تئاتر داره

یه نتیجه من درآوردی به نظرم اومد که شاید جایی قبلا شنیده باشم

با خودم می گم:

زندگی نمایشنامه ای است پر از تراژدی ها و کمدی ها

باید یاد بگیری که تو این نمایشنامه نقش ات رو درست بازی کنی

نباید اونقدر اون رو جدی بگیری که بازی بخوری بلکه تا اونجا که امکانش هست باید سعی بکنی با اون بازی بکنی و جزو کسانی باشی که نمایشنامه زندگی شون رو خودشون می نویسن

مخاطب های زندگی هر چقدر هم مهم باشند نباید تاثیری درتغییر هدف اصلی داشته باشند و اگر هم سعی کنی که نمایش خوشایند اونها باشه باید هدف آخر همونی باشه که خودت می خواهی

اگه به محافظه کاری متهم نشم باید بگم با بعضی از عقاید کلاسیست ها موافقم

چارچوب ها محدودیت هستند اما بدون قاعده هم نمیشه حقیقت اینه که کار بدون قاعده جلو نمیره

با این همه اصل هدف من رسیدن به چیزی با استفاده از "اصل آزادی" نیست بلکه چون هدف من رسیدن به "آزادیه" هیچ چارچوبی برام بند نمی شه

یعنی سعی می کنم نباشه

سال نو و یک مصاحبه دوست داشتنی

gavvan — Mon, 23 Mar 2009 09:03:18 GMT

اومدم اولین پست امسال رو بنویسم اما قبلش خواستم به دوستان تبریک بگم

مطلبی دیدم که بین سه چهار تا از دوستام مشترک بود

مصاحبه استاد- سردبیر و دوست عزیزمون آقای علیرضا اسکندریون مهربان در ویژه نامه عید روزنامه اعتماد با عنوان "مطبوعات محلي، داستاني پر از آب چشم" چاپ شده و دوستان این مطلب رو لینک کرده بودند

ادب و احترام خاصی که برای این استادم قائل هستم حکم کرد که من هم به تبعیت از دوستان همین مطلب رو لینک کنم که برایم جای بسی افتخار و مایه خوشحالی است

در بخشی از لید این مصاحبه آمده است:

اسکندريون که در مقام سردبير در راه اندازي اولين نشريه روزانه استان زنجان حضور فعالي داشت اما در پي اخراج خبرنگاران اين روزنامه توسط مديرمسوول در حمايت از آنان از سمت خود استعفا داد، از بي مهري هاي موجود به نشريات محلي گله مي کند

امیدوارم این پست و تقارن اون با شروع سال برای بچه های خوب مجموعه دوست داشتنی که در کنار ایشون کار می کنند خوش یمن باشه

پ.ن:با خوندن این مصاحبه یاد مصاحبه خودم (که به همراه ستاره اخواص) با علی آقا و برای کلاس دکتر نمکدوست انجام دادیم افتادم